Niets is leuker dan een artikel te beginnen met het verhaal van twee mensen die in Beveren woonden, in het groen,
op de boerenbuiten, met een grote tuin inclusief vijver … en dat toch maar niets vonden.
Omdat Anja en Willy haast elk weekend in Antwerpen zaten, en hun dochter daarenboven in de stad naar school ging, verhuisden ze naar onze buurt. Als promotie voor 2060 kan dat tellen.
Eerst wilden ze nog wachten tot hun pensioen, maar waarom dromen uitstellen? Mocht iedereen zulke levensknopen sneller doorhakken, er zouden meer lachende gezichten op straat zijn.

Anja en Willy bezochten slechts een paar woningen en vonden dit huis. Ze ruilden een saaie villa in voor een levendige herenwoning. Ze vielen voor de charme van het pand, voor de gezellige straat, maar ook voor het contact en de activiteiten met de buren. Iets wat ze in Beveren misten. Misschien had de haag tussen de twee tuinen daar iets mee te maken. De reacties van vrienden en familie waren zoals verwacht: ‘Waar gaan jullie wonen? Toch niet in die buurt!’
En nu zijn Anja en Willy blij dat ze bezoekers positief kunnen verrassen met hun leuk leven in dit stukje van Antwerpen.

Bij aankoop was het huis in degelijke staat. Het dak werd vernieuwd, de gevel gerenoveerd. Binnen was het grootste werk een nieuwe keuken. De rest van de ruimtes werd naar hun hand gezet.
De rode draad doorheen alle kamers is rood-oranje stylisme, een mix van vintage en staal, warme en koude, oude en nieuwe materialen. Dit levert een continue spanning op, waar je ook kijkt.
De keuken is bijvoorbeeld bijzonder strak en vurig rood; de vloer is er van staal. In de aanpalende ruimte kijk je door een authentiek glas-in-loodraam naar een provençaals tuintje waar de vloer bestaat uit gerecupereerde oude tegeltjes van een schuur. De gang naar boven is bekleed met een zwart-wit stripprint, terwijl de kamer waarop je uitkomt behangen is met kunstwerkjes van Willy.

Het pand is groot: 3 verdiepingen en een gedeelte onder het dak. Dat laatste kreeg een nuttige invulling als 2 studentenkoten. Eén verdieping wordt verhuurd als appartementje. Een andere is opgedeeld in de kamer van dochterlief en het atelier van Willy, die illustreert, schildert en tekent (ja, zijn werkjes zijn mooi, en ja, ze zijn te koop).

Dit huis straalt gezelligheid uit en je ziet gewoon dat Anja en Willy hier graag wonen.
We geven hen geen ongelijk.

 
[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze persoon te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

Deze keer gaat het eens niet over een jong gezinnetje dat hier is komen wonen omdat ze een betaalbaar huisje zochten in de stad.
Het gaat over Lieve en Hans, een koppel waarvan de kinderen het nest al verlaten hebben.
Een koppel dat maar al te goed beseft dat wonen in de stad, met bus, trein en tram vlakbij, en met alle winkels om de hoek, verdomd gemakkelijk is.
Een koppel dat Deurne heel bewust inruilde voor Antwerpen 2060.
Alleen al om die reden zijn Lieve en Hans ambassadeurs van de buurt en een stel naar ons hart.

In september 2007 kochten ze een appartement vlakbij het centraal station en de Rooseveltplaats. Hoewel het uitgeleefd en somber was, zagen ze veel potentieel.
Ze namen 6 maanden de tijd om rustig te plannen, te tekenen en te ontwerpen. Met een binnenhuisarchitect renoveerden ze het appartement volledig zonder de art-decoroots te vergeten. Integendeel, waar mogelijk werden kamers in ere hersteld. Andere kamers kregen een moderne facelift zonder de geest van de jaren ’30-’40 te verliezen.
Nieuwe elektriciteit en leidingen waren een must. Alle schrijnwerk werd afgeschuurd en terug gebeitst en vernist.
De living trokken ze optisch open door een breed schuifraam te plaatsen dat uitgeeft op een terrasje. De badkamer kreeg een totale make-over en de keuken werd van nul herbouwd.

Hoewel strak gerenoveerd, zit het appartement vol interessante details.
Het zelf ontworpen lichtarmatuur in de woonkamer: een zwierige krul die leuk contrasteert en toch samenhangt met de rest van de ruimte.
De lichtstraat in de gang. Een element waar Lieve en Hans begrijpelijk direct voor vielen toen ze het appartement voor het eerst bezochten. Na de renovatie kwam het nog mooier tot z’n recht.
Ook in de slaapkamer is alles wel doordacht en uitgebalanceerd: het geïntegreerde boekenrek naast het bed, de lichtschacht die van de muur overloopt in het plafond.
En in de badkamer wordt slim gebruikt gemaakt van het daglicht dat binnenstraalt via een glasdalwand; ter vervanging van de buitenmuur aan het achterliggend terrasje.

Het geheel is een bijzonder mooi, sfeervol en tot in de puntjes afgewerkt appartement.

 
[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze persoon te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

Nee, dit is geen stukje Efteling. Hier wonen Illi en Marleen.

Welkom in de woning waar je goed gezind van wordt.
Het concept in het hele appartement is eenvoudig: alles moet mooi zijn, zelfs al is het een louter functioneel ding. Hiermee betuigen Illi en Marleen eer aan de art nouveau en jugendstil, hoewel hun eigen ideeën toch een hoger sprookjesgehalte hebben.

Illi groeide op in Afrika en van mocht van haar ouders geen kunstopleiding volgen omdat dat niet voldoende ‘zekerheid’ bood. Marleen studeerde, als dochter van een schrijnwerker, artistieke vormgeving om zelf juwelen te gaan ontwerpen.
In dit appartement hebben ze een canvas gevonden om hun ideeën in een eigen realiteit om te zetten.

De hele woning is een kleurenpalet van verzamelde, etnische, zelfgemaakte of tweedehands dingen.
Een oosterse paraplu als luchter tegen het plafond. Bloemen of salamanders als deurkruk. Zelfgemaakte patroontjes voor mozaiektegels in de badkamers. Een kast waarvan geen deur recht is, met in het midden een juwelen-shrine voor de creaties van Marleen. Opbergkastjes die tegelijkertijd dienst doen als trapje naar buiten voor de katten. En ga zo maar door. Het mag dan niet de Efteling zijn, er is wel bijna evenveel te zien en te ontdekken.
Illi heeft een idee. Marleen checkt het op praktische haalbaarheid en schaaft het desnoods wat bij. Marleen maakt het. En Illi voorziet het van een kleurtje.
Het resultaat is zo uitbundig, dat het een showcase zou kunnen zijn van het hele Tony Mertens gamma.

En zo bedenken ze, zoeken ze, ontwerpen ze, maken ze en veranderen ze.
Het appartement is nooit af. En zal elk jaar anders zijn.
Misschien moeten we volgend jaar nog eens gaan kijken.

[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze persoon te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

Hier wonen kunstminnende mensen. Hier wonen ook mensen die een beetje ‘gek’ zijn.
Het eerste zie je aan het interieur. Het tweede aan de foto’s van de renovatie: echt gekkenwerk.
Met alle respect natuurlijk.

Els en Frankie woonden al een tijdje in de stad nabij het Falconplein en zochten een eigen woning. In 2004 viel hun oog op dit pand. Het was een groot en gedurfd project, maar het lag ook vlakbij het Sint-Jansplein, een plein dat al lang een bijzondere aantrekkingskracht op hen uitoefende.
De reactie van vrienden en familie was voorspelbaar: “Toch niet daar!?”
Toch wel.

18 jaar stond het huis leeg. Je kan je voorstellen dat dat iets doet met een woning. Het was een krot en een rommelhoop, en voor de nieuwe eigenaars een avontuur en een uitdaging.
Frankie, nu beeldhouwer, vroeger schrijnwerker, deed veel zelf. Els, zangeres, die naast zingen duidelijk ook veel gevoel voor interieurvormgeving heeft, leverde ideeën en verzorgde het stylisme. De rest kwam van de schoonzus-binnenhuisarchitecte.

Het resultaat is echt verbluffend, zeker als je de foto’s van de oorspronkelijke staat ziet: mooi gedecoreerde kamers waarbij er telkens origineel met de ruimte wordt omgegaan.
De ijskast is bijvoorbeeld ingebouwd in de deur van een voormalige doorgang, een kamerhoog glasraam vervangt de deur tussen zitkamer en trappenhal en zorgt zo voor extra licht, de originele lavabo uit de oude keuken is nu mooi ingewerkt in een nieuw betonnen werkblad. Achteraan is er ruimte gecreëerd voor een gezellig terras. Alle schrijnwerk (en dat is veel) is afgeschuurd tot op het blanke hout wat de kamers direct een warm gevoel geeft, zeker in combinatie met de gekozen kleuren.

We zeiden het al eerder: Els en Frankie zijn kunstminnende mensen. Niet alleen omdat het zelf kunstenaars zijn of door het verzameld werk aan de muren, maar ook omdat ze op het gelijkvloers een eigen galerijtje hebben. Jong en opkomend talent met potentieel geven ze hier de kans om te exposeren. Een mooi initiatief is dat.

Voor de mensen die bij het zien van de foto’s een licht gevoel van jaloezie moeten onderdrukken:
Frankie en Els doen aan huizenruil via homeforexchange.com. Dus wie weet slaap je er binnenkort zelf.

[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze persoon te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

Dat wij fan zijn van 2060 is geen nieuws. Via deze site proberen we dat aan een breder publiek te vertellen.
Er zullen echter altijd mensen zijn die het voorrecht niet kennen in onze buurt te wonen.
Daarom een artikel over B&B Alegria.
Want al woon je er niet, je kan er altijd eens komen slapen, zelfs al ben je geen toerist.

Johnny en Rob wonen sinds begin ’90 in Antwerpen 2060.
Toen woning in 2007 hoognodig aan renovatie toe was, besloten ze voor een totale make-over te gaan.
Ze zetten in op een bed & breakfast: Alegria.

Wie niet waagt, niet wint, dachten ze. En winnen doen ze. Niet enkel onze sympathie, ook de interesse van toeristen.
Alegria is een succes vanaf de eerste dag in april 2009.

Ons verwondert dat niet, want het huis is prachtig.
Beneden word je ontvangen in een mooie leefruimte die uitgeeft op een stadstuintje. Hier is het ‘s avonds heerlijk vertoeven met een glaasje wijn.
Op de eerste verdieping is de klassieke gastenkamer: een ruime zit/eetkamer die met smaak is ingericht, een aparte slaapkamer aan de achterzijde van het gebouw met aanpalend een mooie badkamer met mozaïektegeltjes.
Daarboven bevindt zich de 2de gastenkamer. Deze is iets strakker en eenvoudiger van stijl. Het slaapgedeelte ligt onder een dakgebinte. De rest van de kamer is een eetruimte met een open zicht naar buiten. Ook hier een heel moderne, strakke badkamer, eveneens met mozaïektegeltjes.

Volgens Rob en Johnny zit het geheim van hun succes in de service.
Je bagage wordt naar boven gedragen, je krijgt een welkomstdrankje, alles is kraaknet, het ontbijt is lekker en verzorgd, en vooral: de kamers zijn heel mooi.
Volgens ons zit de charme van deze 2 heren er ook voor iets tussen.

Voor 75 euro krijg je voor 2 personen een kamer, nee, een verdieping, mét ontbijt.

www.bbalegria.be

[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

‘Waauw!’ Dat was zowat het eerste dat we zegden bij het binnenstappen van Geerts appartement. Zo licht, zo ruim, zo open. Zo mooi.

Geert woont hier sinds 2001.
Eigenlijk woonde hij al langer in de buurt, net om de hoek. Maar toen dit appartement te koop kwam, las hij toevallig de beschrijving, werd nieuwsgierig, en ging kijken. Hij was -begrijpelijk- direct verkocht.
Hij bood de vraagprijs en redde het daarmee op de valreep uit de handen van een projectmakelaar die er studio’s van wil maken. Daarvoor willen we hem even bedanken: voor ons valt dit appartement onder 2060 erfgoed.

Op de elektriciteit en gemeenschappelijke cv na, was het bij aankoop in redelijke staat. Geert herstelde alles in z’n oorspronkelijke vorm. Geen zware renovatie dus, eerder oplappen en finetunen van de ruimtes met respect voor het verleden.

Het interieur is in na-oorlogse stijl gebouwd: een combinatie van klassieke en jaren 50 elementen: prachtige moulures, authentieke parketvloeren, sier- en smeedwerk en vooral veel en veel licht.
Het appartement heeft een oppervlakte van 280m2. 
Een deel ervan diende vroeger als showroom/paskamer voor de chique kledingzaak Alpina, die later naar de Meir verhuisde. Die kamer (hoewel het woord ‘kamer’ de ruimte gigantisch verkleint) straalt de grandeur van weleer uit. Grote spiegels, kamerbreed roze tapijt, gecapitonneerde satijnen wanden en een marmeren toog.
Hier werden gegoede mensen ontvangen zodat ze in alle rust hun kleren konden passen. Nu is het een showroom voor de schoenen die Geert importeert. Op die manier blijft de geest van de ruimte toch een stukje behouden.

Het woongedeelte ligt een paar trapjes hoger: een bureau met prachtig moulure-plafond, gevolgd door de eetkamer op een geometrisch gelegde parket. Alles baadt in het licht. Om de hoek bevindt zich een zithoek waarna je in de authentieke keuken terechtkomt.
En zo komt er zelfs aan 280m2 spijtig genoeg een einde.

[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze persoon te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

Ik hoor je al denken: dit artikel hoort niet op deze website want het gaat niet over antwerpen 2060. En ik geef toe, bij het zien van de foto’s lijkt het nog altijd onwaarschijnlijk, maar niets is minder waar. Dit prachtige huis bezochten we tijdens een Buurt in Zicht wandeling. Je kan geloven dat we verrast waren en de eigenaars onmiddellijk hebben gevraagd of we er een artikel op 2060.be over mochten brengen. Bij dezen.

Kati en Koen wonen al 17 jaar in dezelfde straat, vlakbij het Sint-Jansplein. De eerste 12 jaar in een huis iets verderop, dat door Kati’s groeiende advocatenpraktijk én opgroeiende kinderen aan uitbreiding toe was. In plaats van te verhuizen, kiezen ze om hun woning aan te passen. De werken zijn nog maar net rond of Kati ziet vlakbij hun huis een andere prachtige art-nouveau woning te koop staan. Volgens haar ruim genoeg om het kantoor in onder te brengen, en mooi genoeg om hun net verbouwde huis achter te laten. Koen, die na de ingrijpende werken niet te vinden is voor Kati’s voorstel om te gaan kijken, zwicht onmiddellijk bij het zien van het interieur. We kunnen hem geen ongelijk geven.
Een leuk detail: Bij de verkoopsgesprekken spelen Koen en Kati het negatieve imago van Antwerpen 2060 uit om het huis te kunnen kopen. Dit maakt dat het huis in 2005 voor een scherpe prijs van eigenaar wisselt. Een beetje sluw, maar vooral slim.

Bij aankoop is het gebouw onderverdeeld in 4 appartementen, en hoewel het over veel (soms verborgen) authentieke elementen beschikt, is het door slecht onderhoud volledig onderkomen.

De exacte en volledige geschiedenis van het huis is niet bekend, maar het werd in 1912 vermoedelijk gebouwd als logetempel. Later blijkt het zelfs gebruikt te zijn geweest door een pastoor die er z’n mis opdroeg (weet je meer over de geschiedenis van deze woning, neem dan contact op via info@2060.be). Hoe dan ook, de bewoners moeten mensen van standing en aanzien geweest zijn want het achterste deel van het gebouw bestond volledig uit personeelsvertrekken. Vooraan waren er geen watervoorzieningen. Als de heer of dame des huizes een bad wilde nemen, bracht het personeel warm water naar de voorste vertrekken. Hierdoor was een deel van de renovatie bijzonder ingrijpend.

Kati en Koen beseffen dat het huis cultuur-historische waarde heeft en steken al hun energie in een zo getrouw mogelijke restauratie. De verfkleuren, het schrijnwerk, de tralies voor de ramen, de muurschilderingen, … alles wordt gerestaureerd zoals het destijds was. Indien mogelijk zelfs mét technieken en materialen van toen. Daarbij wordt vaak de hulp ingeroepen van specialisten ter zake. Dankzij die aanpak is het gebouw vandaag terecht geklasseerd als monument.

Enkele kamers beschikken over ongelooflijk mooie elementen: in de woonkamer is er een loge-altaar met glas-in-loodachterwand waardoor de zon ‘s ochtends valt. De wanden van het dienkeukentje zijn bekleed met verglaasd tegelwerk. Venster- en deurkrukken zijn tot in detail uitgewerkt. Verwijzingen naar de vrijmetselarij zijn nooit ver weg: prachtig beschilderde en bepleisterde plafonds, rozen die op verschillende plaatsen en in verschillende vormen terugkeren of Egyptische details zoals adelaarskopjes in de hoeken van de gang.

Het lijkt dan wel op een kasteeltje of museum, toch wordt er gewoond en geleefd door een gewoon koppel met 2 tieners. En 2 Jack Russells die trouwens perfect bij het decor passen.

[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze mensen te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

12 jaar geleden was Antwerpen Noord nog niet wat het nu is. De buurt was vuil en verloederd. Veel van de vooroordelen die men nu nog heeft, zijn toen ontstaan.

Karen en Jo huurden op Den Dam.
Zij was van Schilde, hij van Wilrijk. Wat ze daar niet hadden, en hier des te meer, was contact met de buren: mensen die elkaar kennen en een praatje met elkaar slaan. Dit, winkels achter de hoek, de school op fietsafstand en werken in de stad, bepaalde dat ze een huis in 2060 wilden kopen.

Tijdens hun zoektocht belandden ze in de Stuivenbergwijk, toen nog Woonnoodgebied. Het eerste huis dat ze bezochten, viel spijtig genoeg tegen. In dezelfde straat was er echter een ander geveltje dat hun aandacht trok.
Toeval of niet, dat huis stond exact 1 week later te koop. En sindsdien is het van hen.

12 jaar geleden zag het huis er echter helemaal anders uit.
Met wat ruimtelijk inzicht van Jo’s broer die architect is, en Jo zelf, die graag met hout werkt, werd de volledige woning onder handen genomen.
Ingrijpend én gedurfd was bijvoorbeeld het opgeven van een deel van de gang, voor meer leefruimte. De trap werd verplaatst en hangt nu deels zwevend boven in de hoek van de living. De pergola werd omgebouwd tot eetkamer en verschillende tussenmuren werden verwijderd.
Het resultaat beneden is een volledig open woonruimte die achteraan wel 9 meter breed is. Met een voorgevel van 5 meter breed geeft dit één grote trapeziumvorm.
Een verrassing die je vanop de straat totaal niet zou verwachten.

Schuine muren zijn niet altijd evident als het op inrichting en keuze van meubels aankomt. Maar Jo en Karen zijn er mooi in geslaagd elke ruimte origineel en vooral praktisch in te richten. Zo is de lichtarmatuur in de living bijvoorbeeld een ontwerp van Karen.
Vooral de zolderkamer – momenteel de slaapkamer van hun 2 zonen – was een uitdaging. Met een schuin dak en een dakkapel, is hier geen enkele muur recht. Overal is er ingenieus omgesprongen met de schuine kanten en insprongen, wat ook deze ruimte des te leuker maakt.

[ Bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze mensen te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

Eind 2002 wilden Steven en Ilse in Antwerpen kerstaankopen doen. Bij het zoeken naar een parking kwamen ze per toeval in 2060 terecht (tja, de helft van de stad stond vol geparkeerd). In de straat waar ze eindelijk een parkeerplaats vonden, zagen ze een mooi herenhuis te koop staan.
Voor hen was het altijd eenvoudig geweest: ofwel een huis op het platteland, in het groen en ver van alles. Ofwel midden in de stad.
Bij het zien van dit huis, werd het dus het tweede. Liefde op het eerste gezicht.
Het huis dateert van iets voor 1900. Blijkbaar was er ook niet veel meer in veranderd sinds 1900. Het was opgedeeld in 3 wooneenheden, en vuil en versleten. Er lagen zelfs nog originele gasleidingen voor de verlichting!
Ze trokken er direct in, en knapten het stukje bij beetje op. Vandaag is het bijna volledig in zijn originele vorm hersteld.
In de woonkamer is de muur bezet met prachtige ornamenten. Bijna elke ruimte heeft zijn eigen authentieke haard, die er telkens anders uitziet. De zitruimte heeft een koepel met glas in lood die aan een citadel doet denken. En achteraan hebben ze een gezellig stadstuintje waar hun 3 kindjes buiten kunnen spelen.
Met het gezin in de stad wonen is voor hen nooit een probleem geweest, integendeel. Hun auto staat meestal aan de kant. Werken, sporten, kinderen naar school doen … alles doen ze met de fiets of te voet.

[ bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze mensen te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.

De zus van Koen woonde al in 2060. Bij een bezoekje aan haar passeerden hij en z’n vrouw Babette een huis waarvan ze allebei zeiden: “Mocht dit ooit verkocht worden….”

Met 2 kindjes en een derde op komst werd hun huis in Klapdorp wat krap. Koen wilde trouwens weg uit de stad en wou het liefst midden in een bos gaan wonen. Babette wilde er net blijven.
Het compromis werd zoeken naar een ruim huis, met een ruime tuin, in de stad.

En dan staat dat mooie huis plotseling te koop, als bij toeval.
Ze gaan direct kijken. Al bij het binnenstappen van de hal is het liefde op het eerste gezicht. Ze aarzelen geen moment en kopen het.

Het huis is inderdaad heel mooi.
Het dateert van eind 19de eeuw en was ooit de woning van een pastoor. Het ligt vlak naast wat vroeger het klooster van de Zusterkes Der Armen was. Het Mariabeeldje tegen de voorgevel en een klein gebouwtje in de tuin dat ooit de wc van de nonnen was, herinneren aan die tijd.

Het huis is groot, wat goed is met 3 kinderen. De tuin is ook groot, wat heerlijk is, midden in de stad. 110m2 groen en speelruimte, volledig zuidgericht. Aan de zijkant van de tuin is er een klein poortje met toegang tot de straat. Handig om de fietsen binnen en buiten te rijden.
Leuk is ook de keuken die naast het eigenlijke gebouw ligt en met een trapje verbonden is met de rest van huis. De vloer hier is bedekt met een kleurrijke mozaïek van cementtegeltjes. 1 kant van de keuken geeft uit op een kleine kruidenpatio. De andere kant leidt naar een pergola met hoge ramen die uitkijken op de tuin.

Koen en Babette wonen hier graag met hun kindjes. Er is nog werk aan het huis, maar ze hebben tijd. Hier gaan ze nooit meer weg. En dat is misschien het enige negatieve aan dit verhaal: dit huis komt nooit meer te koop.

[ bekijk hier de volledige fotoreeks ]

Om de privacy van deze mensen te respecteren, geven we geen achternamen en adressen vrij.